Ambitie genoeg?

Ambitieus. Een van de woorden die ik vol trots aan mijn cv toevoegde in een poging mijzelf te omschrijven toen ik op zoek was naar mijn eerste baan. Het was voor mij een vaststaand gegeven; ik ben ambitieus, wil hard werken en daarmee het beste uit mezelf én mijn werk halen. Al sinds de basisschool zit dat er bij mij zo in. Het woord ambitie werd nog niet genoemd, maar leraren beschreven mij wel als ijverig, hardwerkend en leergierig. Ik vond school gewoon heel erg leuk. In groep 6 was ik blij dat we éindelijk huiswerk mee naar huis kregen, want ik vond het 'cool' om na school nog aan de slag te gaan met opdrachten. Ik keek daar naar uit, wilde ook bij de 'grote' kinderen horen die dit moesten doen en vond het leuk om nieuwe informatie tot me te nemen. Iets later riep ik vaak dat ik later als ik groot was op kantoor in een mantelpakje en op hakken wilde lopen. Waar ik dan de hele dag mee bezig zou zijn vond ik toen iets minder relevant, het ging me vooral om de outfit waarin ik zou gaan paraderen en de invloed die ik zou hebben (overigens heb ik ook nog een hele tijd geroepen dat ik modeontwerpster wilde worden, vandaar de voorliefde voor het dragen van een mooie outfit). De droom om later een mantelpakje op mijn werk te dragen is naarmate ik ouder werd wat vervaagd, maar de ijverigheid, leergierigheid en 'drang' om iets toe te voegen zijn bij me gebleven. Op de middelbare school kwam het idee in me op om later veranderingen in grote ziekenhuis te begeleiden, de complexiteit, bedrijfskunde en het werken met mensen spraken me aan. Met dat in mijn achterhoofd heb ik daarom de keuze gemaakt om een bachelor in Organisatiewetenschappen te gaan doen, en later besloot ik een master in Human Resource Management te volgen. Studies waar ik onwijs van heb genoten en die op dat moment heel goed bij mij pasten. 

Maar studeren kan niet voor altijd en dus begon een aantal jaar geleden ook voor mij het werkende leven. Ik ging ijverig (verrassend he?) aan de slag met het maken van een mooi cv en voegde dus vol trots én een tikje gespannen het woord ambitieus toe onder het kopje 'Kenmerken'. 

Waar ik ambitie dus altijd een positief woord heb gevonden waar ik mezelf duidelijk in herkende, was dit voor mij de laatste tijd geen vast gegeven meer. Ik vond het maar een lastig woord met soms een zelfs wat negatieve lading. Voor mijn gevoel wordt er (op social media, zoals LinkedIn, maar ook in gesprekken die ik met anderen heb) vooral gesproken over 1 vorm of uiting van ambitie. Het standaard voorbeeld. Iemand is slim, wil hard werken en resultaten behalen om zo de corporate ladder stapje voor stapje te beklimmen. Met werkweken van 60 uur, veel netwerkevents en relatief weinig vrije tijd. En hier gaat het voor mij mis. Want ik herken mezelf hier niet in. Ik wil geen 60 uur per week werken en me aan allerlei sociale normen houden om promotie te kunnen maken. Ik wil niet verplicht worden tot netwerkevents en smalltalk om zo leuke opdrachten binnen te halen. Ik word daar, in ieder geval op dit moment, niet gelukkig van. En omdat ik mezelf hier niet in herken, herkende ik mezelf ook steeds minder in het woord 'ambitieus'. Want ben je dan wel ambitieus als je dit allemaal niet wil? En wat is dan de perceptie van anderen daarop? Dat is iets waar ik de laatste tijd mee heb geworsteld, maar waar ik wel een steeds duidelijker antwoord op begin te krijgen. En dat is ook precies wat ik met jullie wil delen. Mijn worstelingen (want ik weet zeker dat ik hierin niet de enige ben), mijn denkproces, maar ook de acties en interventies die ik daarna heb ingezet. Omdat ik denk dat jij hier ook iets aan hebt. En om je maar vast gerust te stellen; ja, ook jij hebt ambitie genoeg. 

Liefs, Fréderique